เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หลังจากคำสั่งทหารถูกส่งลงมา ทหารแต่ละหน่วยต่างเริ่มเตรียมการถอนค่าย ในค่ายใหญ่จึงวุ่นวายยิ่ง
ณ ลานฝึกทหารแห่งหนึ่ง คนหลายร้อยยังคงจัดการประชุมระบายความทุกข์อยู่
พวกเขาส่วนใหญ่เป็นทาสของชนเผ่าต่าง ๆ อีกส่วนหนึ่งเป็นทหารระดับล่าง แค่สุ่มเลือกคนออกมาสองสามคน ก็สามารถเล่าความทุกข์ในอดีตได้อย่างมีอารมณ์
เวลานี้ ทหารชนเผ่าหลายคนร้องไห้สะอึกสะอื้นกล่าวว่า
“ข้าลุกขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง พอฟ้ามืดก็ยังไม่ได้นอน นอกจากทำงานก็ออกรบ วันหนึ่งได้กินข้าวเพียงมื้อเดียว... ยิ่งฉางเต็มไปด้วยข้าวเปลือก ล้วนออกมาจากมือข้า แต่กลับไม่มีสักเม็ดที่เป็นของข้า!”
“หัวหน้าเผ่าขูดรีดข้าจนไม่เหลืออะไร แล้วยังหันมาด่าว่าข้าไม่พยายามให้พอ!”
“ปกติหัวหน้าเผ่าทั้งตีทั้งด่า ไม่เคยมองข้าอย่างมนุษย์ ต้องการให้ข้าอดทนความทุกข์ที่สุด และเป็นคนต่ำต้อยตลอดไป!”