เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ขณะนั้น อู๋ปันกำลังตรวจตราอยู่บนเชิงเทินเมือง ได้ยินขุนศึกฝ่ายศัตรูตะโกนเรียกให้เปิดประตู จึงรีบไปยังประตูเมืองด้านเหนือ มองลงไปเพ่งดูแล้วด่า:
“หลี่ฮุย เจ้าตาบอดหรือไร? ไม่เห็นธงอักษรเล่าและธงบัญชาการอักษรฮั่นบนเชิงเทินเมืองหรือ?”
หลี่ฮุยได้ยินจึงด่า: “ไอ้หมาบ้า เจ้ารีบให้เล่าฮองออกมารับความตายเสีย! หากรอให้ข้าบุกเข้าไปได้ ข้าจะเข่นฆ่าพวกเจ้าให้สิ้นซาก!”
อู๋ปันได้ยินก็ปวดหัว:
“หลี่ฮุย สมองเจ้าโดนลาต่อยหรือไง?”
เวลานี้ จ้าวกว่างและจ้าวถ่งสองพี่น้องควบม้าเข้ามาใกล้ กระซิบเบาๆ ว่า: “แม่ทัพหลี่ คนบนเชิงเทินเมืองนั่น ดูเหมือนแม่ทัพอู๋!”
หลี่ฮุยได้ยินก็ชะงัก ควบม้าเข้าไปอีกสองสามก้าว ขยี้ตา แล้วยิ้มขื่น: “หยวนสยงเอ๋ย โปรดอภัยที่ข้าตาฝาด ไม่จำเจ้าได้! ยกโทษให้ข้าด้วย!”
อู๋ปันกลอกตา ตวาด: “ยกโทษบ้าอะไร!”