เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ผ่านไปครู่หนึ่ง บังเอียหลงก็โซซัดโซเซเข้ามาในค่ายใหญ่ พอทรุดนั่งลงกับพื้นก็เริ่มร้องไห้โฮทันที
ยงข่ายโกรธจัด: “เจ้าเป็นชายชาติชายชาตรี ร้องไห้หนักขนาดนี้ไม่ละอายหรือ! รีบพูดมา เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ราชันคนเถื่อนของพวกเจ้าไปไหน?”
จูเปาก็ร้อนใจกล่าว: “เล่าเสี้ยนพากองทัพใหญ่หลายหมื่นมาซุ่มโจมตีพวกเจ้า”
บังเอียหลงร้องไห้อยู่พักหนึ่งแล้วเงยดวงตาโตที่เอ่อล้นด้วยน้ำตาขึ้นมา กล่าวด้วยความโศกเศร้าว่า:
“พวกเราหนึ่งหมื่นคนซุ่มโจมตีเล่าเสี้ยนซึ่งมีกว่าสามพันคน กลับถูกเล่าเสี้ยนตีจนแตกพ่าย จากนั้นทหารเสริมกองทัพฮั่นหลายพันนายก็มาถึง ฆ่าพวกเราจนไม่เหลือแม้หนึ่งในร้อย ราชันคนเถื่อนก็ถูกกองทัพฮั่นจับไปแล้ว!”
ยงข่ายได้ฟังก็รู้สึกเวียนหัวตาลายอยู่พักหนึ่ง กว่าจะตั้งสติได้ก็หลุดปากว่า:
“ข้าไม่เชื่อ!”