กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
บังเอียหลงถือดาบใหญ่ตัดหัว ควบม้าสีเหลืองทองพุ่งออกจากกระบวนทัพ ตรงมาทางอาเต๊า แล้วพูดว่า “เล่าเสี้ยน กล้าประลองกับข้าสักยกไหม?”
อาเต๊าก้าวออกไปข้างหน้า หัวเราะแล้วว่า “บังเอียหลงงั้นหรือ? กล้ามเนื้อตามตัวเจ้านี่ใช้ได้เลย!”
เมิ่งฮั่วตกตะลึง สะดุ้งในใจ “อะไรกัน? ในกองทัพเรามีสายลับหรือ? เล่าเสี้ยนรู้ก่อนว่าเรากับเกาติ้งจะซุ่มโจมตี ตอนนี้ยังจำบังเอียหลงได้ในพริบตา นี่มันไม่ชอบกล!”
เกาติ้งก็สงสัยเช่นกัน “บังเอียหลงอยู่ในภูเขาลึกมานาน เล่าเสี้ยนจำเขาได้ในทันทีได้อย่างไร?”
บังเอียหลงเห็นอาเต๊ารู้จักตน ก็หัวเราะว่า “ในเมื่อรู้จักข้าน้อยแล้ว ยังไม่รีบยอมจำนนแต่โดยดีอีกหรือ?”
อาเต๊าส่ายหน้าเล็กน้อย “ข้ายอมให้มัดได้ก็จริง แต่เจ้าก็จับข้าไม่ได้อยู่ดี!”