เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
พอเล่าปี่พูดจบ สายตาทุกคนก็มองไปที่อาเต๊า
อาเต๊ารับสายตากระหายหลายสิบคู่ ในใจคิดว่า “อำนาจคือยาปลุกกำหนัดที่ดีที่สุดของผู้ชาย ตอนนี้ขุนนางบุ๋นบู๊พวกนี้คงได้กลิ่นยาแล้ว!”
เขาค่อย ๆ หันตัวไป คุกเข่าคำนับเล่าปี่และร้องเสียงดัง “กระหม่อมรับพระราชโองการ!”
เล่าปี่สีหน้าเคร่งขรึม ค่อย ๆ พยักหน้า แล้วหันไปทางขุนนางทั้งหลาย “เรื่องสำเร็จราชการกำหนดแล้ว พวกท่านยังมีเรื่องจะทูลอีกหรือไม่?”
อาเต๊าได้ยินก็ยิ้มขื่น “ดูสิ เจ้าหูใหญ่เข้าบทบาทเร็วเหลือเกิน! เมื่อกี้ยังเรียก ‘พวกเจ้า’ อยู่เลย ตอนนี้กลายเป็น ‘พวกท่าน’ ทันที! ขอเถอะ ท่านยังไม่ได้ขึ้นครองราชย์เลยนะ!”
แต่ขุนนางทั้งหลายในท้องพระโรงไม่ได้คิดเช่นนั้น พวกเขาต่างทำหน้าศักดิ์สิทธิ์และเคร่งขรึม พร้อมกันร้องว่า “ไม่มีเรื่องจะทูล”