กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โจหยินออกแรงเต็มที่บีบสีข้างม้าไว้ มือหนึ่งโอบกอดคอม้าแน่น อีกมือหนึ่งตบก้นม้าดังเผาะ ๆ ควบม้าพุ่งไปทางทิศตะวันออกอย่างรวดเร็ว เต็นท์ที่กำลังลุกโชนและเหล่าทหารที่โกลาหลต่างเฉียดผ่านเขาไปทีละอย่าง ๆ แต่ในสายตาของเขามีเพียงเบื้องหน้าเท่านั้น!
หากเล่าปี่บุกเข้ามา เขายังพอมีความกล้าที่จะต้านทาน แต่เมื่อเล่าเสี้ยนบุกมา กลับไม่มีความคิดจะต่อต้านเลยแม้แต่น้อย เวลานี้การรักษาชีวิตไว้คือสิ่งสำคัญที่สุด!
อาเต๊าตามไล่กระชั้นชิดอยู่ข้างหลัง ตะโกนลั่น “จับเป็นโจหยิน! คนที่สวม ‘หมวกเกราะเหลียงกวาน’ นั่นแหละคือโจหยิน!”
โจหยินได้ยินก็ตกใจมาก รีบถอดหมวกเกราะออกแล้วโยนทิ้ง จากนั้นก็ควบม้าต่อไปอย่างรวดเร็ว
“โจหยินถอดหมวกเกราะออกแล้ว! คนที่พันผ้าคาดหัวสีเทาคือเขา! ไล่ตามไป! เอาตัวเป็น ๆ!”
โจหยินได้ยินก็ยิ่งตกใจ รีบกระชากผ้าคาดหัวสีเทาออกแล้วสะบัดทิ้งให้ปลิวไปตามลม
อาเต๊าเห็นดังนั้นก็ตะโกนอีกครั้ง “คนที่ผมกระเซอะกระเซิง สวม ‘เกราะเหล็กคอพาน’ ผู้นั้นคือโจหยิน รีบจับตัวเขาให้ได้!”
“อ๊าก!”