เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ใต้ธงใหญ่ตัวอักษร “เล่า” ม้าเฉียวก็จ้องมองฝ่ายตรงข้ามเช่นกัน มองอยู่ครู่หนึ่งจึงหันไปพูดกับอาเต๊าว่า
“ท่านอ๋อง ดูเหมือนซูเจ๋อเตรียมจะใช้เพียงกองกำลังของตัวเองเข้าสู้ ส่วนทหารเผ่าเชียงด้านหลังเขา ดูท่าจะมาดูศึกเฉย ๆ!”
อาเต๊าพยักหน้า “ก็ดี! จะได้ไม่ต้องฆ่าชาวเชียงจนหมด! เฮ่... เก็บไว้มากหน่อยก็ดี จะได้พาไปช่วยรบที่จงหยวน”
ไกลออกไป หัวหน้าชนเผ่าเชียงเห็นกองทัพใหญ่ของเล่าเสี้ยนสง่างามเช่นนี้ หลายคนก็แอบพึมพำ “ถ้าอย่างนั้น แม่ทัพซูก็อาจไม่ชนะแน่ ถ้าเผื่อเล่าเสี้ยนชนะ แล้วหันมาจัดการพวกเรา จะทำอย่างไร?”
“เป็นไปได้อย่างไร ทหารม้าอี้โจวจะเก่งสักแค่ไหนกัน?”
“ใช่ ไม่ว่าจะทหารม้าอี้โจวหรือทหารม้าจิงโจว ล้วนแต่อ่อนแอ แค่พออวดดีได้ในจงหยวน พอเจอทหารม้าเหลียงโจวของพวกเราก็พากันหมดสภาพ!”