กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ต๊ะ ๆ ๆ…”
ม้าศึกเร็วสิบตัวควบมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกระหว่างภูเขาสองลูก จูล่งตะโกนว่า “มีกี่คนบาดเจ็บ?”
“ข้าแขนซ้ายบาดเจ็บ”
“ข้าท้องน้อยมีแผล”
“ม้าของข้าขาขวาบาดเจ็บ”
จูล่งได้ยินว่าสองคนกับม้าหนึ่งตัวบาดเจ็บ จึงกล่าวว่า “พวกเจ้าสามคนไปก่อน บอกแม่ทัพเฒ่าหวงว่าซิหลงติดเบ็ดแล้ว!”
“ขอรับ!”
“ต๊ะ ๆ ๆ…”
เบื้องหลังพวกเขา ซิหลงควบม้าอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้ในสายตาเขามีเพียงจูล่งที่มีบาดแผลจากลูกธนู แม้ม้าศึกใต้ร่างจะวิ่งเร็วต่อเนื่องมาหนึ่งชั่วยามครึ่งแล้ว เขาก็ยังไม่เสียดายเรี่ยวแรงม้า ควบม้าอย่างบ้าคลั่ง
“แม่ทัพ ม้าของพวกเรากำลังจะทนไม่ไหวแล้ว พักสักหน่อยเถอะขอรับ!” สวีหวังไฉหอบหายใจกล่าว