เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ม้าเฉียวถือหอกทองคำหัวพยัคฆ์ พลางร้องเสียงดังว่า “เมืองซินหยางเล็ก ไม่จำเป็นต้องสร้างเครื่องมือโจมตีเมือง ทั้งกองทัพขนดินไปยังเชิงกำแพงเมือง! ข้าจะขี่ม้าบุกขึ้นกำแพงเมืองให้ได้ภายในหนึ่งวัน!”
บนเชิงเทินเมือง
จ้าวฉวีร้อนใจจนวนไปวนมา แล้วก็เห็นทหารใต้บังคับบัญชาม้าเฉียวแบกถุงดินขนดินและหินไปหน้าแนวกำแพงเมืองไม่หยุดพักแม้ชั่วขณะ เขาจึงอดร่ำร้องด้วยความเศร้าใจไม่ได้ว่า “ข้ายังส่งจดหมายขอความช่วยเหลือไม่ทัน ม้าเฉียวก็เริ่มตีเมืองแล้ว เช่นนี้จะทำอย่างไรดี ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป เมืองนี้ต้องแตกแน่!”
รองแม่ทัพคนหนึ่งก้าวขึ้นมา “แม่ทัพ แม้จะไม่ได้ส่งจดหมายขอความช่วยเหลือออกไป ข้าน้อยเชื่อว่าทหารรักษาเมืองที่ซั่งกุยและที่อื่น ๆ ก็สามารถสืบรู้สถานการณ์ของเราได้ พวกเขาต้องส่งกองหนุนมาแน่!”
จ้าวฉวีไม่มีความสามารถในการคิดเหลืออยู่เลย รองแม่ทัพจึงจำต้องออกคำสั่งแทน