ตอนที่ 167 ยกทัพไปเหลียงโจว

จูล่งกำลังเพ้อฝันถึงกองทัพเหล็กที่ไร้เทียมทาน ส่วนกวนเฟิ่งกับจางอิงอิงกำลังจินตนาการถึงรูปร่างของหมีแพนด้าสองตัวเมื่อโตขึ้น

“อิงอิง เจ้าว่า เจ้าตัวน้อยน่ารักสองตัวนี้ก็ไม่ชอบกินเนื้อ กินไผ่ตลอดเวลา จริง ๆ แล้วจะโตขึ้นเป็นตัวใหญ่และแข็งแรงอย่างที่อาเต๊าว่าได้หรือ?”

จางอิงอิงยิ้มจนตาหยี กล่าวอย่างดีใจว่า “สิ่งที่อาเต๊าว่าข้าเชื่อหมด!”

ยามนี้อาเต๊ากลับมาหาทั้งสองพอดี จึงหัวเราะว่า “เชื่อข้าก็ถูกแล้ว พวกเจ้าอย่าเล่นกับแพนด้าเลย มากินข้าวกับข้าเถอะ”

“ได้เลย”

ทั้งสามออกไปด้วยกัน ล้างมือแล้วกินข้าว จากนั้นเล่นหมากห้าตัวสักพัก ก็ถึงยามตะวันตกดิน อาเต๊ากล่าวว่า

“ได้เวลาค่ำแล้ว เฟิ่งน้อย เจ้ากลับที่พักของเจ้าเถอะ เราจะพักผ่อนแล้ว”

กวนเฟิ่งส่ายหน้า “ยังเร็วอยู่เลย พวกเจ้าขี้เกียจเสียจริง”