กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อาเต๊าทั้งร่างสั่นสะท้าน ก่อนจะลุกขึ้นยืน กางแขนทั้งสองข้างโอบจางอิงอิงเข้ามาไว้ในอ้อมกอด
จางอิงอิงยิ่งตื่นเต้นหนักขึ้น เรื่องเรือนหอ นางคิดจินตนาการไว้ในหัวมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว แต่ก็ยังตื่นเต้นจนสุดหัวใจ เมื่อเห็นท่าทางร้อนรนของอาเต๊า นางจึงเอ่ยอย่างเขินอายว่า
“ท่านพี่ ข้าถอดเสื้อผ้าให้ท่านนะ”
อาเต๊ายื่นนิ้วหนึ่งขึ้นมาแตะปิดปากนาง “ถอดเสื้อผ้าไม่ต้องรีบ ข้าจะพาเจ้าไปที่หนึ่ง”
“เอ๊ะ?” จางอิงอิงทำหน้างุนงง “เรือนหอยังต้องเปลี่ยนที่อีกหรือ”
อาเต๊าทำทีเป็นลึกลับ จับมือนางแล้วแอบย่องออกจากห้องนอน ตรงไปยังลานเรือนด้านหลังของจวนอ๋อง จนถึงสวนที่ต้นไม้ใบหญ้าอุดมสมบูรณ์จึงหยุดลง
“ท่านพี่ มาทำอะไรที่นี่ มืดมากเลย น่ากลัวนะ!”
“เจ้าหลับตาก่อนสิ เดี๋ยวก็สว่างแล้ว!”