กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หลังจากขันทีออกไปหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็พาขงเบ้งกลับมายังห้องทรงพระอักษรของเล่าปี่
พอขงเบ้งเข้ามาถึงประตูก็โวยขึ้นว่า “ท่านอ๋องมีเรื่องอะไรจึงมากวนการงีบกลางวันของข้า?”
เล่าปี่มองตะวัน เลิกคิ้วพูดว่า “ใกล้ตะวันตกดินแล้ว เจ้าเรียกนี่ว่างีบกลางวันหรือ?”
“เฮ่ ท่านหวดเจ๋งไปพักฟื้นแล้ว” ขงเบ้งถอนหายใจ “งานพะรุงพะรังของเขาส่งมาให้ข้าหมด เมื่อคืนข้าจุดเทียนไขทำงานถึงยามจื่อ ข้าเหนื่อยนะ”
เล่าปี่ขมวดคิ้ว “เจ้าทำงานกลางคืน นอนกลางวัน เทียนไขไม่ต้องเสียสตางค์หรือไง”
“หึ ๆ……”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น เป็นอาเต๊านั่นเอง “ท่านขงเบ้งเหมือนข้า ชอบทำงานตอนกลางคืน”
“โอ๊ะ ท่านอ๋องเจี้ยนเย่ก็อยู่ด้วย” ตอนนี้ขงเบ้งเพิ่งเห็นอาเต๊า จึงรีบยิ้มและคำนับ
อาเต๊าคำนับตอบแล้วถามว่า “ท่านหวดเจ๋งไม่ได้ทิ้งผู้ช่วยไว้ให้ท่านบ้างหรือ?”