กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อาเต๊าได้ยินแล้วตาพร่ามืด: ยุคนี้ส่งข่าวกันเร็วถึงเพียงนี้แล้วหรือ? ไอ้หูใหญ่เล่ารู้ได้เร็วเช่นนี้ได้อย่างไร?
“เสด็จพ่อ ข้าหมายความว่านางแบนราบ!”
“มันก็ความหมายเดียวกันนั่นแหละ!”
“มันต่างกันได้สิ คำของท่านตรงเกินไป! คำของข้าอ้อมค้อมกว่าตั้งเยอะ!”
“เฮ่อ……อาเต๊า……พวกเจ้าโตกันแล้ว หลายคำพูดก็เอ่ยออกมาโดยไม่คิดไม่ได้ ถึงอย่างไรชายหญิงก็มีขอบเขตแตกต่างกัน……แม้เจ้าจะมีความรู้จากพันปี แต่ในเรื่องข้อห้ามระหว่างชายหญิง เจ้าก็ยังไม่ค่อยรู้จักกาลเทศะ!”
อาเต๊าเบะปาก คิดในใจว่า:
ท่านมีสิทธิ์อะไรมาว่าข้าไม่โต? ข้าเคยดูหนังแอ็กชันเป็นพันเรื่องเลยนะ! เห็นโลกมากกว่าท่านอีก!
ถึงขั้นเข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงบทกวีที่กวีสมัยราชวงศ์ถัง ลวี่เหยียน เขียนไว้ว่า:
ทำให้แก่นกระดูกมั่นคง หล่อเลี้ยงรากวิญญาณ ทุกกลีบดอกท้อคือฤดูใบไม้ผลิในถ้ำ