เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 212
39
เธอไว้ผมสีดำดัดลอนคลายดูเป็นธรรมชาติ หลังแว่นกรอบทองคือใบหน้ารูปไข่อันประณีต ผิวพรรณเปล่งปลั่งกระจ่างใส ริมฝีปากกระจับเล็กแดงระเรื่อเย้ายวนใจ
สิ่งที่ชวนให้ใจสั่นที่สุดคือดวงตาคู่นั้นที่ส่งประกายวิบวับมีเสน่ห์ ชุดสูทสีขาวขับเน้นทรวดทรงองค์เอวได้สัดส่วน ท่อนล่างสีดำโอบรัดเรียวขายาวสวย ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายหญิงแกร่งแห่งแวดวงทำงานจนใครเห็นเป็นต้องให้ความเคารพยำเกรง
ใครเล่าจะคิดว่าคนสวยที่ดูเหมือนสาวออฟฟิศระดับหัวกะทิผู้นี้จะมีอายุสามสิบเอ็ดปีแล้ว ซ้ำยังเป็นแม่ม่ายที่สูญเสียสามีไป
หรือว่านี่จะเป็นแม่ม่ายดำในตำนานกันนะ
“ประธานเสิ่นครับ ขอแนะนำให้รู้จักสักหน่อย นี่คือคุณชายหวังเซวียน บุตรชายของประธานกรรมการบริษัทเราครับ”
ยังไม่ทันที่อาหลี่จะพูดจบ หวังเซวียนก็ยื่นมือออกไปแล้ว
เขาทำความเข้าใจประวัติของเสิ่นเมิ่งเหยียนผู้นี้จากเอกสารมาแต่เนิ่น ๆ แล้ว ว่าเคยเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงอยู่บ้าง หลังจากถอนตัวจากวงการเพราะความรัก สามีก็ด่วนจากไปก่อนวัยอันควร มรดกที่ได้รับสืบทอดมามีไม่มาก จึงจำต้องหวนกลับคืนสู่วงการเดิมและก่อตั้งบริษัทแห่งนี้ขึ้น