เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 210
37
หวังเซวียนเอ่ยชมหยวนเกอไปตามน้ำ เพราะอย่างไรเสียทุกคนก็ชอบฟังคำพูดหวานหูกันทั้งนั้น
“เฮ้อ ฉันเรียนจบแล้วก็กลับบ้านเกิดทันที ถ้าตอนนั้นอยู่สู้ชีวิตที่นครเซี่ยงไฮ้ ต่อให้ไม่ได้เป็นรองผู้จัดการทั่วไป ก็คงไต่เต้าเป็นผู้จัดการแผนกได้สบาย ๆ แล้วมั้ง”
กู่เฉียวยิ่งคิดก็ยิ่งอึดอัดใจ รู้สึกเสมอว่าตนเองปล่อยให้ช่วงเวลาอันงดงามของชีวิตสูญเปล่าไปโดยใช่เหตุ
หยวนเกอก้มหน้ายิ้มบาง ๆ ความยากลำบากที่เผชิญมาตลอดหลายปีนี้มีเพียงเธอเท่านั้นที่เข้าใจ เมื่อเหลือบไปเห็นหวังเซวียนมีสีหน้าคล้ายกัน เธอก็รู้สึกอย่างประหลาดว่าคนหนุ่มคนนี้น่าสนใจอยู่ไม่น้อย
“อย่ากดดันตัวเองมากเกินไปเลย ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอคือการเปลี่ยนบรรยากาศเพื่อปรับสภาพจิตใจ เรื่องอื่นค่อยเป็นค่อยไปเถอะ”
“รู้แล้วน่า ฉันก็แค่คิดไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้นเอง”
กู่เฉียวทำปากยื่นพึมพำ