เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 202
29
กู่เฉียวไม่พูดไม่จา กระแทกประตูปิดแล้วเดินเข้าห้อง
พอประตูปิดลง ในที่สุดเธอก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นแล้วร่ำไห้สะอึกสะอื้น
น่าขันสิ้นดี เธอถึงกับยังเพ้อฝันว่าต่อให้พ่อแม่ไม่ขายบ้านเพื่อใช้หนี้แทน อย่างน้อยก็น่าจะช่วยรวบรวมเงินให้บ้าง
ที่แท้ก็คิดไปเองฝ่ายเดียวทั้งนั้น! เธอปาดน้ำตาให้แห้งแล้วหยิบบัตรธนาคารออกมา ในนี้ไม่เพียงมีเงิน 2,200,000 หยวน แต่มันยังเป็นต้นทุนในการตัดขาดกับอดีตของเธอด้วย
ยี่สิบนาทีต่อมา ล้อกระเป๋าเดินทางก็กลิ้งข้ามธรณีประตูไป
กู่เลี่ยงวิ่งตามออกมาคว้าตัวเธอไว้ “พี่! พ่อกับแม่อายุก็มากแล้ว พี่อย่าใจร้อนวู่วามแบบนี้สิ!”
“ไม่ต้องถึงคิวแกมาสั่งสอนฉัน!” กู่เฉียวสะบัดมือเขาออก “เงินที่แกเอาไปซื้อบ้านก็คือเงินที่พ่อแม่ขายฉันแลกมา คนที่ไม่มีสิทธิ์สั่งสอนฉันที่สุดก็คือแก!”