กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 172 จู่ ๆ ก็ถูกกดทับจนขยับเขยื้อนไม่ได้
พอกินข้าวเสร็จ ทั้งสองคนก็ขับรถมายังห้างสรรพสินค้าใกล้ ๆ
ปัดเป่าความเหนื่อยล้าจากการตื่นเช้าทิ้งไปจนหมด เธอเลือกซื้อของอย่างกระตือรือร้น แต่ก็ยังถือว่ามีความยับยั้งชั่งใจอยู่
เพียงแค่ซื้อเครื่องสำอางและเสื้อผ้าไปบ้าง รวมแล้วไม่ถึง 30,000 หยวน
ตอนที่เดินผ่านร้านอัญมณีร้านหนึ่ง ฝีเท้าของหวังหว่านหนีก็ชะลอลงอย่างเห็นได้ชัด หวังเซวียนเข้าใจความหมายได้ในทันที
“หว่านหนี เข้าไปดูข้างในกันเถอะ”
“ยินดีต้อนรับค่ะ ต้องการให้ช่วยแนะนำไหมคะ” พนักงานขายหญิงเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ ไม่ได้รีบร้อนเสนอขาย ดูผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี
“พวกเราขอเดินดูเรื่อยเปื่อยก่อนค่ะ”
หวังหว่านหนีกล่าวพร้อมรอยยิ้ม