เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 169 คุณไม่อยู่ฉันก็ใจลอยตลอด
สิ้นเสียงพูดยังไม่ทันไร หวังเซวียนก็ลุกขึ้นยืนเตรียมจะจากไปแล้ว
เถียนเถียนมีสีหน้างุนงง มือที่กำลังจะยกถ้วยชาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ พอเห็นเช่นนั้นก็รีบวางถ้วยชาลงแล้วลุกขึ้นยืนตามทันที
เวินตี๋สังเกตเห็นบรรยากาศที่ไม่ชอบมาพากล แต่ชั่วขณะนั้นก็จับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
กานจิ้งตั้งรับไม่ทันกับการจะเดินจากไปอย่างกะทันหันของหวังเซวียน เคราะห์ดีที่ไหวพริบไม่ช้า รีบสาวเท้าตามไปขวางหวังเซวียนไว้แล้วเอ่ยด้วยสีหน้ารู้สึกผิดว่า “คุณหวังโปรดรั้งรอก่อนค่ะ ระหว่างนี้น่าจะมีความเข้าใจผิดกันอยู่ พอจะให้โอกาสฉันได้อธิบายสักหน่อยได้ไหมคะ”
“เข้าใจผิด?” หวังเซวียนแค่นหัวเราะ “ผมรู้แค่ว่าตั้งแต่ผมก้าวพ้นประตูเข้ามา ท่าทีของคุณกานก็เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน
เอาสิ ผมก็อยากจะฟังดูเหมือนกันว่ามันเป็นความเข้าใจผิดใหญ่โตมาจากไหน
”
“ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับเข้าไปคุยกันในห้องทำงานอย่างละเอียดดีไหมคะ” กานจิ้งกวาดตามองรอบด้าน พบว่าพนักงานจำนวนไม่น้อยกำลังชะเง้อคอมองมาทางนี้