เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 167 ถ้ายังโอ้เอ้อีกจะไปทำงานสายเอานะ
พูดจบก็ไม่สนใจหวังอิ๋งอีก เริ่มต้นอบอุ่นร่างกายตามลำพัง
หวังอิ๋งคาดไว้อยู่แล้วว่าจะไม่ราบรื่นเช่นนี้ จึงไม่พูดอะไรมาก เดินตรงเข้าไปอบอุ่นร่างกายข้าง ๆ หวังเซวียนทันที
เธอยืดเส้นยืดสายพลางพึมพำกับตัวเอง “เฮ้อ ฉันไม่ได้ตื่นเช้ามาออกกำลังกายตั้งนานแล้ว พุงเริ่มมีไขมันแล้วสิ
”
หวังเซวียนเหลือบมองแวบหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ เห็นเพียงช่วงเอวนั้นขาวผ่องคอดกิ่ว แม้จะไม่มีลายกล้ามเนื้ออย่างพวกคลั่งไคล้การฟิตเนส แต่ก็เพรียวบางจริง ๆ
เมื่อเห็นว่าหวังเซวียนมองมาทางนี้จริง ๆ หวังอิ๋งก็แอบกระหยิ่มใจในอก ทว่าปากกลับเอ่ยเสียงออดอ้อน “พี่หวังเซวียน พี่ช่วยสอนท่ายืดกล้ามเนื้อให้ฉันหน่อยได้ไหม ฉันทำไม่ค่อยเป็นเลย หากเผลอทำกล้ามเนื้อฉีกขาดขึ้นมาจะทำยังไงล่ะคะ
”
หวังเซวียนกวาดสายตามองหวังอิ๋งที่กำลังโพสท่ายั่วยวนอย่างพินิจพิเคราะห์ ทว่าจู่ ๆ กลับหันหลังวิ่งเตลิดไปไกลทันที