เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 158 เกรงว่าตัวเธอเองก็คงหนีไม่พ้นชะตากรรมถูกกรอกเหล้าเช่นกัน
จ้าวเอ้อร์สี่ถึงค่อยหยุดตะเกียบที่กำลังคนไปมา แล้วหันไปมองเป้ยเวยเวยด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ “เวยเวย เขาไม่สนใจฉันเลย ในใจฉันทรมานมากจริง ๆ……”
“ทรมานแค่ไหนก็เอาของกินมาทำเสียของไม่ได้นะ!” เป้ยเวยเวยวิเคราะห์ “ฉันใคร่ครวญดูแล้ว เรื่องนี้ทั้งหมดต้องโทษเมิ่งอี้หราน! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอรั้นจะลงมาจากรถหรูคันนั้น เสี่ยวหลิงก็คงไม่พูดมาก ฉันเองก็คงไม่หันไปมอง และยิ่งไม่มีทางขับรถชนแน่
”
“ถ้าเธอไม่ได้เอาเรื่องนี้ไปบอกหวังเซวียน แล้วเธอเป็นฝ่ายชิงบอกเอง หวังเซวียนก็อาจจะไม่โกรธ
ไม่แน่ว่าเธออาจจะยุแยงตะแคงรั่วอยู่เบื้องหลังด้วยซ้ำ! เพราะฉะนั้นเธอต้องฮึดสู้ขึ้นมา รอหวังเซวียนกลับมาแล้วแต่งตัวให้สวยพริ้งไปขอโทษเขา เขาก็ต้องยกโทษให้เธออย่างแน่นอน
สรุปก็คือ จะยอมให้เมิ่งอี้หรานสมหวังไม่ได้เด็ดขาด!” เป้ยเวยเวยกล่าวอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“ถูก! เธอพูดถูกที่สุด!” จ้าวเอ้อร์สี่พลันฮึกเหิมเปี่ยมด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ขึ้นมาทันที พลางกวัดแกว่งกำปั้น “เมื่อกี้ฉันน่าจะพุ่งเข้าไปต่อยเธอสักสองหมัดจริง ๆ! บังอาจมาทำลายความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับหวังเซวียน จะปล่อยให้เธอรอดไปง่าย ๆ ไม่ได้เด็ดขาด! เวยเวย รีบช่วยฉันคิดแผนการที ฉันต้องเอาคืนให้ได้ ไม่อย่างนั้นฉันกล้ำกลืนความแค้นนี้ไม่ลงจริง ๆ!”
“เอ้อร์สี่ การลงไม้ลงมือต่อยตีกันเป็นความคิดที่โง่ที่สุด