0139

⬢⬢⬢

ตอนที่ 138 เมื่อวานเขายังเต๊าะตัวเองอยู่เลย

“จริงเหรอคะ งั้นฉันจะรอนะ~” หยางเถาเม้มปากแอบหัวเราะ

แผนถอยเพื่อรุกกระบวนท่านี้ ใช้ได้ผลดีมาแต่โบราณกาลจริง ๆ

เขาวางสายพลางเหลือบมองระบบนำทาง ยังเหลือระยะทางขับรถอีกยี่สิบนาทีกว่าจะถึงร้านมิเซีย

ช่วงที่รอสัญญาณไฟแดง เขาจึงส่งข้อความวีแชตหาหวังหว่านหนี

อีกด้านหนึ่ง ภายในร้านสาขามิเซีย หวังหว่านหนีเห็นข้อความที่หวังเซวียนส่งมา หัวใจที่ลอยเคว้งคว้างก็โล่งอกลงได้เสียที

เธอกังวลอยู่บ้างจริง ๆ หากวันนี้ถูกผิดนัดอีก พอชายหนุ่มคนนี้จากไป ตนคงยากที่จะได้เจอโอกาสดี ๆ เช่นนี้อีกแล้ว

แม้ในใจจะรู้สึกว่าการทำแบบนี้ชวนให้อับอายอยู่บ้าง แต่ขอเพียงบรรลุเป้าหมายได้ ความรู้สึกกระดากอายแค่นี้ก็ไม่นับเป็นอะไร

หวังหว่านหนีเดินไปตรงหน้ารองผู้จัดการร้านแล้วเอ่ยเสียงเบา “รองผู้จัดการคะ ฉันอยากขอลาหยุดหน่อยค่ะ”