0107

⬢⬢⬢

ตอนที่ 106 จะรบกวนพวกเธอหรือเปล่า?

“คนสวยสวัสดีครับ!” หวังเซวียนหันกลับมาอย่างกะทันหันพลางยื่นมือไปหาเวินตี๋ ยิ้มแย้มอย่างสดใสร่าเริง “ผมชื่อหวังเซวียน คุณชื่ออะไรเหรอครับ?”

“ฉะ...ฉันชื่อเวินตี๋ค่ะ...” หญิงสาวผมสั้นจับมืออย่างประหม่า แอบชำเลืองมองเด็กหนุ่มแสนสดใสที่ไม่ตรงกับคำบอกเล่าของเพื่อนสนิทแม้แต่น้อย ไหนว่ารุ่นน้องคนนี้เป็นคนเก็บตัวขี้อายไงล่ะ?

เมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มบนฝ่ามือ หวังเซวียนก็แกล้งบีบปลายนิ้วของอีกฝ่ายเบา ๆ “รูปมือสวยจังเลยนะ”

“เอ๊ะ? คือว่า...” ใบหูของเวินตี๋พลันแดงก่ำ ทำอะไรไม่ถูกจนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

“เพียะ!” เจียงเฟิ่งฮวาฟาดสันมือใส่แขนของหวังเซวียน “คันไม้คันมือหรือไงฮะ? กล้ามาทำรุ่มร่ามต่อหน้าฉันเชียวเหรอ?”

“ก็พี่บอกเองว่าจะแนะนำคู่ให้ผมไม่ใช่เหรอครับ~” หวังเซวียนส่งยิ้มเจ้าเล่ห์พลางขยิบตาให้เวินตี๋ ซึ่งฝ่ายหลังก็รีบก้มหน้าจ้องปลายรองเท้าทันที

“ทำเอาเขาตกใจจนพูดไม่ออกแล้วเนี่ย!” เจียงเฟิ่งฮวาดึงหูน้องชาย “ถ้ายังเล่นพิเรนทร์อีก จะส่งแกกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย!”

“ยอมแล้วครับคุณย่าทวด!” หวังเซวียนยกมือยอมแพ้ หันไปควักกุญแจรถออกมา “พวกเราไปกินข้าวไปคุยไปดีไหมครับ? นี่ก็ถึงเวลากินข้าวแล้ว พี่เลือกร้านเลยผมเลี้ยงเอง ถือว่าขอบคุณที่ช่วยเป็นแม่สื่อให้นะครับ”