กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 10 สีหน้าค่อนข้างแปลกไป
ในห้อง ซ่งเชี่ยนเห็นอิงจื่อกำลังก้มหน้าก้มตาเรียนหนังสืออยู่ จึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เพื่อนร่วมชั้นของลูกมาน่ะ บอกว่าเอาของขวัญจากพ่อมาให้ อยู่หน้าประตูนี่เอง”
เดิมทีอิงจื่อดีใจจนเนื้อเต้นเพราะพ่อบอกว่าจะส่งของขวัญมาให้ แต่รออยู่นานสองนานก็ไม่เห็นแม้แต่เงาคน พอได้ยินเสียงเปิดประตูจึงรีบแสร้งทำเป็นกำลังเรียน
เมื่อได้ยินว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นนำมาให้แทน จึงถามด้วยความสงสัย “แม่คะ เพื่อนคนไหนเหรอคะ”
“ชื่อหวังเซวียน แม่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน”
ซ่งเชี่ยนขมวดคิ้ว “ดูจากห่อแล้วเหมือนจะเป็นกล้องโทรทรรศน์”
“อิงจื่อ ขึ้น ม.6 แล้วต้องรู้จักยับยั้งชั่งใจบ้าง ไม่ใช่เอาแต่คิดเรื่องเที่ยวเล่น”
พอได้ยินว่าเป็นกล้องโทรทรรศน์ อิงจื่อก็ผุดลุกขึ้นยืนทันที แต่เมื่อเห็นสีหน้าของแม่ไม่สู้ดีจึงข่มความตื่นเต้นเอาไว้ “แม่คะ นั่นเป็นเพื่อนใหม่ที่เพิ่งย้ายมาห้องเรา ให้เขายืนรอเฉย ๆ มันไม่ดีนะคะ”
เธอยื่นหน้าออกไปมองเห็นในห้องนั่งเล่นไม่มีใคร พอพบว่าหวังเซวียนยังยืนอยู่ตรงหน้าประตูก็รีบยิ้มแย้มเดินไปต้อนรับ “พี่เซวียน ลำบากพี่แย่เลย เข้ามานั่งก่อนสิคะ”