ตอนที่ 80 วันนี้จึงรู้ว่าข้าคือข้า

ตอนที่ 80 วันนี้จึงรู้ว่าข้าคือข้า

เสียงร้องไห้โหยหวนดังเข้าหูวังเฉิน

เขาปีนขึ้นกำแพงบ้านของตนเอง แล้วมองไปยังทิศทางที่เสียงดังมา

เห็นเพียงหน้าบ้านเฒ่าซุนที่อยู่ห่างออกไปร้อยก้าว ผู้บ่มเพาะหน้าดำผู้นั้นกำลังยกเท้าเตะสตรีที่ล้มอยู่บนพื้นอย่างแรง

ปากก็สบถไม่หยุดหย่อนว่า “ในเมืองข้าไปกินข้าวที่โรงเตี๊ยมยังมีคนแย่งกันเลี้ยง เอาไก่เจ้าไปสองตัวก็ถือเป็นบุญของบ้านเจ้าแล้ว ยังกล้าขัดขืนอีกหรือ เบื่อชีวิตแล้วใช่หรือไม่”

สตรีที่ถูกเตะคือหลี่ซื่อ

นางกอดเด็กหนุ่มที่หมดสติไว้แน่น ไม่หลบหลีกแม้ถูกอีกฝ่ายเตะอย่างแรง พร้อมทั้งอ้อนวอนอย่างขมขื่นว่า “ท่านเซียนผู้ยิ่งใหญ่ พวกเราผิดไปแล้ว ท่านโปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถิด!”

“ถุย!”