ตอนที่ 26 หม่าอิงหลงสำนึกเสียใจ

ตอนที่ 26 หม่าอิงหลงสำนึกเสียใจ

นอกคุกใหญ่

คบเพลิงลุกไหม้ส่งเสียงเปรี๊ยะๆ แสงเพลิงแดงฉานสะท้อนท้องฟ้ายามราตรีจนกลายเป็นสีชาด

คนกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าถูกควบคุมตัวเข้ามา โซ่ตรวนลากครูดไปบนพื้นศิลาสีเขียว ส่งเสียงกระทบดังแสบแก้วหู

ทั้งชายหญิง คนแก่เด็ก แต่ละคนผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าไม่เป็นระเบียบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง

เจ้าหน้าที่ที่เฝ้าประตูคุกเดิมทีกำลังงีบหลับอยู่ในห้องยาม ครั้นได้ยินความเคลื่อนไหวจึงชะโงกหน้าออกมาดู

เมื่อเห็นขบวนตรงหน้า พวกเขาก็ยืนนิ่งตะลึงอยู่กับที่ทันที

“นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

“เหตุใดจึงมีคนมากมายเพียงนี้?”

พวกเขารับราชการอยู่ในเมืองเป่ยเหลียงมาหลายปี ยังไม่เคยเห็นนักโทษถูกส่งตัวมาคราวเดียวมากถึงเพียงนี้ ยิ่งดูจากเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายแล้ว คนเหล่านี้ก็หาได้เหมือนอันธพาลทั่วไปไม่ กลับดูคล้ายเจ้านายและญาติพี่น้องจากตระกูลใหญ่เสียมากกว่า