ตอนที่ 80 เชียนเริ่นเสวี่ย： ในที่สุดก็มีเรื่องที่ข้ารู้เสียที

ตอนที่ 80 เชียนเริ่นเสวี่ย: ในที่สุดก็มีเรื่องที่ข้ารู้เสียที

นอกม่านฟ้า สีสันของท้องนภาเหนือเกาะเทพสมุทรแปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ไร้เมฆ ไร้สายลม ทว่าผืนสมุทรกลับก่อคลื่นขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า คลื่นลูกหนึ่งไล่ตามอีกลูก สูงขึ้นเรื่อยๆ ก่อนซัดกระแทกโขดหินอย่างต่อเนื่อง

เหล่าวิญญาณจารย์สมุทรบนเกาะต่างหยุดงานในมือ เงยหน้ามองไปยังทิศทางของวิหารเทพสมุทร ปั๋วไซซียืนอยู่หน้าวิหาร มือกำคทาแน่นเสียจนสั่นระริกเล็กน้อย

ใบหน้าของนางไร้ซึ่งอารมณ์ ทว่ากลับดูเกรี้ยวกราดน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าสีหน้าใด สายลมทะเลพัดกรอกเข้าอาภรณ์จนสะบัดดังพรึ่บพรั่บ แต่นางกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง ปลายคทากระทบขั้นศิลาเกิดเสียงกรอบแผ่วเบา เพียงชั่วพริบตา รอยแตกร้าวประหนึ่งใยแมงมุมก็แผ่เต็มพื้นศิลา

“ถังซาน”

นางกล่าวออกมาเพียงสองคำ น้ำเสียงฟังดูสงบนิ่ง ทว่ากลับทำให้ผู้คนขนลุกซู่