ตอนที่ 41 ตี้เทียน: เวลาพูดเจ้าอย่าเว้นเสียจนข้าตกใจ

ตอนที่ 41 ตี้เทียน: เวลาพูดเจ้าอย่าเว้นเสียจนข้าตกใจ ข้านึกว่าตัวเองตายไปแล้ว!

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จักรพรรดินีหิมะก็ชะงักงัน

นางยืนอยู่บนยอดธารน้ำแข็ง ท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำอยู่รอบกาย ทว่านางกลับคล้ายไม่ได้ยินเสียงใดอีกแล้ว

หลังจากนางจากไป—ดินแดนเหนือสุดกลับกลายเป็นรังใหญ่ของวิญญาณจารย์ชั่วร้ายอย่างนั้นหรือ?

ทุ่งหิมะที่นางปกป้องมาหลายแสนปี หลังจากนางกลายเป็นวงแหวนวิญญาณของมนุษย์ กลับตกต่ำจนกลายเป็นรังของนิกายวิญญาณศักดิ์สิทธิ์

กระทั่งสัตว์วิญญาณแห่งดินแดนเหนือสุดก็แทบสูญสิ้นไปหมดแล้ว

ดวงตาของจักรพรรดินีหิมะสะท้อนพายุหิมะทั่วฟ้า ทว่าส่วนลึกของดวงตากลับเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

ทั่วทั้งโลกตกอยู่ในความเงียบงัน

จักรพรรดินีน้ำแข็งยืนอยู่ด้านหลังนาง อ้าปากราวกับต้องการกล่าวบางอย่าง ก่อนจะกลืนถ้อยคำเหล่านั้นกลับลงไป จักรพรรดินีหิมะในสภาพเช่นนี้ ผู้ใดกล้าเอ่ยปากก็เท่ากับรนหาที่ตาย