ตอนที่ 52 ภาระ

ตอนที่ 52 ภาระ

“ข้าแค่เป็นห่วงว่าถานไถหลานจะมีจุดประสงค์อื่น จึงได้เอ่ยถามไป จะมีอันใดที่ร้อนรน ศิษย์น้องฉู่เป็นศิษย์ของข้า การที่ข้าเป็นห่วงว่าจะมีผู้ใดคิดร้ายต่อเขาเป็นเรื่องปกติ”

“ศิษย์พี่หญิงช่างปากพล่อยนัก! ชูหลางอันใด! ช่างไม่รู้จักอายเสียบ้าง!”

ในห้องที่มืดสลัว ลั่วหวงจวินมองข้อความของถานไถจิ้งเหลียนแล้วพึมพำเสียงเบาด้วยความอับอาย

แต่ในห้วงความคิดของนางกลับปรากฏภาพที่ถานไถจิ้งเหลียนกล่าวถึงโดยไม่รู้ตัว

ตัวนางในฐานะอาจารย์ พิงกายอยู่ในอ้อมแขนของฉู่เกอ ดวงตาฉ่ำหวานมองอีกฝ่าย พลางเอ่ยเรียก ‘ชูหลาง’ อย่างเขินอาย