ตอนที่ 47 รอยประทับ

ตอนที่ 47 รอยประทับ

ฉู่เกอได้ยินดังนั้นก็ตอบกลับด้วยท่าทีไม่แยแส

“มีอะไรจะไม่ได้เล่า หากสามารถทำให้ท่านอาจารย์อาพึงพอใจได้ ก็ถือว่าใช้ของได้คุ้มค่าแล้ว”

สุ่ยเชียนโหรวได้ยินดังนั้นก็รู้สึกอับอายอีกครั้ง ร่างกายบอบบางของนางสั่นสะท้าน หัวใจเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับมีบางสิ่งกำลังจะพุ่งออกมา

‘อะไรคือทำให้ท่านอาจารย์อาพึงพอใจกัน เจ้าตัวร้ายนี่ จับมือข้าแล้วพูดจาหน้าไม่อายเช่นนี้ ไหนเลยจะเห็นข้าเป็นอาจารย์อาแม้แต่น้อย...’

แม้จะคิดเช่นนั้นในใจ แต่สุ่ยเชียนโหรวก็ไม่ได้ปฏิเสธคำพูดของฉู่เกอแม้แต่น้อย กลับกันนางรู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง และในใจก็รู้สึกหวานชื่นเล็กน้อย