กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พระภิกษุเจี้ยนฉือเงยหน้ามองไปยังห้วงดาวกว้างไพศาล ในใจเต็มไปด้วยความสับสน
“ย่าเอ๊ย เศษสวะเผ่าเทพชั่วร้าย”
พระภิกษุเจี้ยนฉือปกปิดด้วยมือตรงแก้มที่บวมปูด ด่าทออย่างหยาบคาย เนื้อติดมันบนใบหน้าสั่นกระเพื่อมไปมาตามที่เสียงด่า ปรากฏชัดซึ่งความโกรธแค้น
“ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าริ่งหนีเร็ว ภิกษุผู้น้อยต้องถลกหนังของเจ้าออกมาให้ได้!”
“รอให้ภิกษุผู้น้อยรักษาบาดแผลหายดี ต้องลากเจ้าศษสวะนั่นออกมา ถลกหนังควักเอ็น สับร่างเป็นหมื่นชิ้นให้ได้!”
หลังระบายความแค้นไม่หยุดแล้ว พระภิกษุเจี้ยนฉือก็เปล่งพุทธานุสติออกมาอย่างโกรธขึ้งอีกครั้ง
“อมิตา...”
“โอ๊ย...”
“พุทธะนั่น!”
คำพูดยังไม่ทันเอ่ยจบ ก็กระทบแผลที่มุมปาก เจ็บจนเขาแสยะฟันหน้าบิดเบี้ยว พูดจบไม่สมบูรณ์