กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เย่เฉินรู้สึกเหลือเชื่อ ชั่วขณะหนึ่งถึงกับยืนนิ่งตะลึงอยู่ที่เดิม
“เด็กน้อย เจ้าคิดอะไรอยู่หรือ?”
ถานไถเยว่เห็นเย่เฉินมีสีหน้าเลื่อนลอย จึงตบเบา ๆ ที่ไหล่เขา
เย่เฉินจึงได้สติกลับคืน
“เอ่อ ไม่มีอะไร”
“ท่านผู้อาวุโส ในเมื่อในใจท่านยังมีมารเฒ่าซูอยู่ เหตุใดไม่ให้โอกาสตัวเองและเขาเสียอีกครั้งเล่า?”
เย่เฉินยิ้ม แล้วพูดออกไปโดยไม่คิด
“มารเฒ่าซู?”
ถานไถเยว่มองดูเย่เฉินตะลึงงัน กล้าถึงเพียงนี้เชียวหรือที่เรียกท่านอาจารย์ของตนเองว่ามารเฒ่าซู?
เย่เฉินจึงจิตสำนึกถึงว่าตนเองพูดผิด โลกบำเพ็ญเซียนให้ความสำคัญกับการเคารพอาจารย์เทิดทูนมรรคาอย่างยิ่ง การเย้าแหย่ท่านอาจารย์ของตนเองเบื้องหลังเช่นนี้นับเป็นอกตัญญูต่อธรรมเนียมอย่างแท้จริง!