กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จักรพรรดิมารอาภรณ์ดำแค่นเสียงหึอย่างดูถูก แล้วยอมรับโดยตรง
“ข้านี่แหละ แล้วอย่างไร?”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการดูถูก ราวกับไม่ใส่ใจโดยสิ้นเชิง
โม่จีลืมตาโต น้ำตาในเบ้าตาหมุนวน แต่ก็ดื้อรั้นไม่ยอมให้ตกลงมา
“เป็นเจ้าเช่นนั้นจริง ๆ หรือ?”
ริมฝีปากสั่นของนาง ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
“เจ้าทำให้แม่ข้าตาย แม่ข้าทำผิดอะไร? เจ้าถึงต้องทำให้นางตาย?”
เสียงของโม่จีสูงขึ้นนิดหน่อย มีเสียงสะอื้นนิดหนึ่ง
“นางไม่ได้ทำผิดอะไร”
จักรพรรดิมารอาภรณ์ดำกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา