เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พี่เย่ ให้ข้ามาเอง”
ข้อมือสะบัดครั้งหนึ่งของเซียวอู๋เหิน กระบี่เซียนหนึ่งเล่มปรากฏในมือ สายตามั่นคง กำไว้แน่นที่ด้ามกระบี่
ตบะของเหลิ่งเซียวทัดเทียมกับเขา ทั้งยังเป็นอัจฉริยะฟ้าประทานไร้ผู้เทียบ ช่างเป็นหมากพบคู่ต่อสู้
เซียวอู๋เหินไม่ยอมให้ใคร ร่างเต็มตัวไปด้วยเจตจำนงต่อสู้ กระโดดออกจากเรือเหาะไปประลองกับเหลิ่งเซียวด้วยกัน
เย่เฉินหิ้วสุราหนึ่งเหยือก เอนกายเกียจคร้านอยู่บนดาดฟ้าเรือเหาะ หรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง ท่าทางสบายใจ
ดื่มสุราไปพลางชื่นชมการต่อสู้ของสองท่านอัจฉริยะฟ้าประทานไปพลาง
เมื่อเผชิญคู่ต่อสู้ที่สูสีกันแบบนี้อย่างเหลิ่งเซียว เซียวอู๋เหินไม่มีอาการดูแคลนแม้แต่น้อย ลงมือก็คือใช้ “เซียนตกสวรรค์ออกกระบี่” ทันที
แสงกระบี่เจิดจ้า ดั่งรุ้งงามสดใสเส้นหนึ่งเฉียดผ่านขอบฟ้า