กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ความอัปยศใหญ่หลวง! ความอัปยศใหญ่หลวง!”
อัจฉริยะฟ้าประทานอีกคนหนึ่งหน้าเขียวคล้ำ กัดฟันกรอด
เขากำสองหมัดแน่น ตัวสั่นทั้งตัว ความโกรธแค้นทำให้เขาใกล้สิ้นสติ
“พวกเราชาวเป่ยโจวหน้าเสียหมดแล้ว!”
“ต้องลากพวกเขาลงมา! ให้พวกเขารู้ว่าพวกเราชาวเป่ยโจวไม่ใช่คนที่ควรมายุ่งด้วย!”
อัจฉริยะฟ้าประทานหญิงหนึ่งคนคิ้วเรียวชี้ขึ้น ตวาดเสียงหวานหนึ่งครั้งด้วยความโกรธขึ้ง
นางโบกแส้ยาวในมือ แส้เฉียดผ่านเป็นเส้นโค้งหนึ่งสายกลางอากาศ พร้อมส่งออกเสียงหวีดหวิวแหลมคม
“พูดถูกต้อง! พวกเรามีกันมากมายขนาดนี้ ยังจะกลัวพวกเขาสองคนอีกหรือ?”
“ข้าจะไม่เชื่อว่าพวกเขายังสามารถชนะลงไปตลอดมาได้!”