กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เฮ้อ! โทษแต่เสน่ห์อันถูกสาปแช่งของข้าคนเดียว! ช่างเป็นบาปแล้วจริง ๆ!”
เย่เฉินด่าทอในใจตนเองหนึ่งครั้ง ทำไมต้องมีเสน่ห์แบบนี้ด้วย! เขาขมวดคิ้ว หน้าตาเต็มไปด้วยความจำใจและหัวเราะเยาะตนเอง
“เฮ้อ ธิดาศักดิ์สิทธิ์ ที่จริงนะ ข้ามีอยู่แล้วคนที่ชอบ”
เย่เฉินสูดลมหายใจลึกตัดสินใจเปิดไพ่ในมือ สายตามั่นคงมองไปยังฟู่จิ้งเสียน
จะทิ้งความหวังจาง ๆ ไว้ให้ฟู่จิ้งเสียนไม่ได้เลย เช่นนั้นมีแต่จะทำให้นางจมลึกลงไปเรื่อย ๆ
“ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราแต่งงานกันแล้ว”
เย่เฉินเสริมว่า สังเกตสีหน้าของฟู่จิ้งเสียน
ฟู่จิ้งเสียนเหม่อลอยเล็กน้อย สายตาในชั่วพริบตากลายเป็นผิดหวังบางส่วน ดวงตาเดิมที่สว่างสดใสราวกับสูญเสียรัศมีไป