กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เฮือก! ความฝันที่จะได้นอนแผ่ปล่อยเบลอถึงเก้าปีสิบเอ็ดเดือนของข้า!”
เย่เฉินแหงนหน้าถอนหายใจยาว ในใจเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและแค้น ครั้งนี้หลบไม่พ้นแล้ว
“ศิษย์น้องเล็ก สู้ ๆ อีกไม่นานพวกเราจะเข้าสู่โลกไปเป็นเพื่อนเจ้าเอง!”
หลินซั่วตบเบา ๆ ที่ไหล่เย่เฉิน แล้วหันกายกลับวังเซียนอู๋จี๋
“เย่เฉิน เจ้าไปเป็นแนวหน้าก่อน เปิดทางให้ข้ากับศิษย์น้องหญิง!”
อวี๋ชูม่านยิ้มแย้มแจ่มใส รู้สึกยินดีเมื่อผู้อื่นเดือดร้อนบางส่วน
“ศิษย์น้อง ได้แต่ลำบากเจ้าแล้ว!”