กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผ่านการฝึกฝนมาหนึ่งปี กลิ่นอายของลั่วชิงเฉิงก็กลายเป็นยิ่งขึ้นหนักแน่นเก็บงำ ตบะเพิ่มพูนมหึมา ทะลวงผ่านสู่ระดับแดนเซียนมนุษย์
ดวงตางามของนางหยุดภาพไว้บนร่างเย่เฉินในชั่วพริบตา ทุกสิ่งรอบข้างราวกับล้วนอยู่ในชั่วขณะนี้ที่ไม่เกี่ยวข้องกับนางอีกต่อไป
ริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อย ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน
เพียงแต่จดจ่อมองดูเย่เฉินเช่นนั้น เบ้าตาค่อย ๆ แดงขึ้น น้ำตาคลอหน่วย
“เย่เฉิน...”
ลั่วชิงเฉิงอดต่อไปไม่ไหวอีก พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของเย่เฉินโดยตรง
นับตั้งแต่ขณะนั้นที่เย่เฉินบาดเจ็บสาหัสถูกเพลิงมารฝังเข้าไปในถ้ำสวรรค์มารเทพ ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา นางไม่มีเวลาไหนเลยที่ไม่อยู่กับการห่วงความปลอดภัยของเย่เฉิน