เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลั่วชิงเฉิงรับมือได้เหนื่อยมาก ได้แต่ต่อสู้ไปหนีไป
"บัดซบ! สัตว์มารพวกนี้อย่างไรสังหารไม่หมดสักที!"
ลั่วชิงเฉิงกัดฟันแน่น โบกกระบี่น้ำแข็ง ฟันสัตว์มารที่ถูกแช่แข็งเป็นรูปสลักน้ำแข็งหนึ่งตัวผ่าออกเป็นสองส่วน
"บัดซบ! สัตว์มารพวกนี้อย่างไรถึงเหมือนกันกับหนอนชอนไชติดกระดูก สลัดเท่าไรก็สลัดไม่หลุด!"
ลั่วชิงเฉิงขบฟันขาวแน่น มือขาวสะบัดครั้งหนึ่ง ไอเย็นเยียบในชั่วพริบตาโหมซัดออกไป สัตว์มารหลายตัวที่พุ่งเข้าหาถูกแช่แข็งเป็นรูปสลักน้ำแข็ง
"กร๊อบ!"
รูปสลักน้ำแข็งแตกสลาย กลายเป็นผงละเอียด แต่สัตว์มารที่มากขึ้นกลับไหลบ่าเข้ามาจากทุกสารทิศ ราวกับไม่มีสิ้นสุด
สัตว์มารพวกนี้มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่ใบหน้าดุร้ายน่ากลัว ทั่วร่างมีปราณทมิฬลอยอ้อยอิ่ง แผ่กระจายกลิ่นเน่าเหม็นที่ทำให้ชวนอาเจียน
ท่าทางของพวกมันรวดเร็วอย่างยิ่ง กรงเล็บคมดั่งคมดาบ ประกายเย็นยะเยือก ทุกครั้งที่โจมตีล้วนมีปราณมารที่ทำให้ใจสั่น