กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ศิษย์น้องปล้นสะบักสะบอมศาลาวรยุทธ์ก็เป็นเรื่องปกติ"
ซูเฉินก็พยักหน้าเช่นกัน เขาคิดว่าต่อให้เย่เฉินทำท่าอะไรสะเทือนฟ้าแค่ไหนก็ล้วนเป็นเรื่องปกติ
"ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าทำไมพี่ใหญ่ถึงไม่ทำภารกิจเพื่อหาได้แต้มสนับสนุน!"
กุ่ยฮว่าฝูกล่าวว่าด้วยท่าทางเจ็บไข้และอ่อนเพลีย
อย่างไม่ใส่ใจก็หยิบออกมาซึ่งวรยุทธ์ในศาลาวรยุทธ์ทั้งหมด ภารกิจนั่นช่างเป็นงานที่แม้แต่สุนัขก็ไม่ยอมทำ
ส่วนจูกัดคงหน้าตาสงบนิ่ง ราวกับรู้ตั้งนานแล้วว่าเย่เฉินจะนำมาซึ่งความประหลาดใจยินดีให้เขา
มีเพียงต้าหวงที่ไม่สนใจวรยุทธ์พวกนี้โดยสิ้นเชิง
ตอนนี้ในสมองของมันเต็มไปด้วยโอสถ โอสถ โอสถ!
"เจ้านาย โอสถล่ะ?"