กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เย่เฉิน เจ้า...”
เจินเหรินเสวียนจีลืมตาโต มองดูเย่เฉินด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
เย่เฉินเพียงยิ้มเล็กน้อย โบกมือเบา ๆ ส่งสัญญาณให้เจินเหรินเสวียนจีไม่ต้องพูดอีก ค่อยว่ากัน
จากนั้นเขาก็เอามือไพล่หลัง สายตาสงบมองไปยังมู่หรงเสวี่ย ในสายตานั้นราวกับซ่อนอยู่ความหมายลึกซึ้งไม่มีที่สิ้นสุด
“ข้าไม่ได้ยินผิดใช่ไหม เย่เฉินกลับเห็นชอบ?!”
“เจ้าหนูคนนี้ สมองไม่เสียไปแล้วหรือ?!”
ทุกคนใต้แท่นถูกคำพูดของเย่เฉินทำให้ตกตะลึงอีกครั้ง พวกเขาต่างเข้าใจว่าเย่เฉินจะโกรธเพราะอับอาย แต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะตอบตกลงเด็ดขาดเช่นนี้
“เจ้าหนูคนนี้ ช่างเป็นตัวประหลาดจริง ๆ!”
แม้แต่มู่หรงเสวี่ยก็ไม่คาดคิดว่าเย่เฉินจะตอบตกลงโดยง่ายเช่นนี้ ในใจไม่อาจประหลาดใจอยู่บางส่วน