กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เย่เฉินขับกระบี่ตลอดทางมาถึงขุนเขาที่อยู่ของมู่หรงเสวี่ย
แต่ไกล เย่เฉินก็มองเห็นร่างหนึ่งซึ่งยังคงเปี่ยมเสน่ห์ ยืนอยู่เพียงลำพังบนยอดเขา ทอดสายตามองสำนักนิกายเบื้องล่าง
เย่เฉินขมวดคิ้วนิดหนึ่ง อย่างไรจึงดูไม่ค่อยเหมือนกันกับที่มารเฒ่าซูบอกไว้?
เขาเปิดกฎเกณฑ์แห่งมิติ นำเงาร่างซ่อนเข้าไปในความว่างเปล่า แล้วช้า ๆ เข้าใกล้
เมื่อเย่เฉินเข้าใกล้ร่างสายนั้นจนเห็นใบหน้าชัดเจน ดวงตาของเขาก็ลืมตากว้าง
ผู้ที่อยู่เบื้องหน้าเขาคือหญิงงามวัยกลางคนผู้หนึ่ง
แม้ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน แต่นางก็ยังมีเสน่ห์อยู่
ในดวงตาแฝงด้วยความเฉลียวฉลาดและอ่อนโยน ท่วงท่าสง่างาม อารมณ์เหนือธรรมดา
การตกตะกอนของกาลเวลายิ่งขับให้นางมีเสน่ห์ แผ่กระจายกลิ่นอายงามอย่างสุกงอม
“นี่...”