กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนสำนักเมฆาครามไม่ได้สนใจแล้วว่าเย่เฉินเรียกค่าชดใช้เท่าใด แต่กลับสังเกตเห็นคำว่า “ท่านผู้เฒ่า”
บัดซบ! หลินซั่วดูอย่างไรก็เป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่า เหตุใดถึงกลายเป็นท่านผู้เฒ่าไปได้!
หลินซั่วอายุยังไม่ถึงร้อยปีจริง ๆ เมื่อเทียบกับอายุขัยของผู้บำเพ็ญเพียรที่มักยืนยาวเป็นหมื่นปีหรือหลายหมื่นปี เขาก็เป็นแค่เด็กน้อยเท่านั้น
เย่เฉินเห็นแล้วมองหลินซั่วหนึ่งดู พลางรู้สึกว่าคำพูดของตนเองแบบนี้เหมือนกับไม่เหมาะสมนัก
“เอ่อ! อย่าดูแค่รูปลักษณ์สิ ผู้บำเพ็ญระดับฝ่าเคราะห์ควรได้รับการเลี้ยงดูประคบประหงมในสำนักนิกายเหมือนกันกับบรรพชน แต่ศิษย์พี่ใหญ่ของข้ากลับต้องเดินทางมาด้วยตนเอง ค่าลำบากย่อมต้องจ่าย”