กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แต่เย่เฉินไม่หวั่นไหว มองเขาอย่างเย็นชาแล้วกล่าวว่า "จะพูดหรือไม่? ไม่พูดก็คันสืบต่อไปเช่นนี้"
มือสังหารผู้นั้นคันจนเกือบสิ้นสติ แต่ยังคงกัดฟันแน่นไม่ยอมพูด
เขาไม่ใช่ว่าไม่อยากพูด แต่เป็นไม่สามารถพูดได้ หากพูดแล้วกลับไปต้องตายแน่
เย่เฉินเห็นดังนั้นก็แตะเบา ๆ อีกครั้ง คราวนี้มือสังหารไม่เพียงแต่คันไปทั่วร่าง ยังรู้สึกเหมือนมีมดนับไม่ถ้วนกัดแทะกระดูกของเขา
ความเจ็บปวดชนิดนั้นที่ซึมลึกถึงไขกระดูกทำให้เสียงร้องของเขาน่าเวทนายิ่งขึ้น ราวกับทะลุผ่านเมฆสูงไปถึงมุมที่เปราะบางที่สุดในใจคน
สองมือของเขาเหมือนกรงเล็บมารที่เสียการควบคุม คว้าจิกไปทั่วทุกทิศบนร่างอย่างบ้าคลั่ง
เสื้อผ้าภายใต้พละกำลังอันบ้าคลั่งนี้ถูกฉีกจนขาดวิ่นในชั่วพริบตา