กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เจ้าหนูไม่ดูแลสำนักนิกายให้ไม่ดี กลับวิ่งมารบกวนการบำเพ็ญอย่างสงบของข้าท่านผู้เฒ่า มีธุระอะไรหรือ?”
ซูไท่ซวีไม่แม้แต่จะขยับเปลือกตา กล่าวว่าอย่างเกียจคร้าน
“ผู้อาวุโสสูงสุด ข้ามาจากศาลาชิงอิน”
เจินเหรินเสวียนจีพูดเข้าประเด็นตรง ๆ
“ศาลาชิงอิน? นั่นไม่ใช่สำนักนิกายของคนรักเก่าของเจ้าหรือ? อย่างไร คิดถึงข้าหรือ?”
ซูไท่ซวีเย้าแหย่
ประมุขศาลาชิงอิน หลิ่วชิงอี สมัยหนุ่มเคยมีความรักเพียงชั่วครู่กับเจินเหรินเสวียนจี
เพียงแต่ภายหลังเพราะเหตุต่าง ๆ ของสำนักนิกาย จึงไม่อาจอยู่ด้วยกันได้
“ผู้อาวุโสสูงสุด ท่านอย่าเอาเรื่องข้าเจ้าเฒ่าตาเฒ่ามาล้อเล่นเลย!”
เจินเหรินเสวียนจีหัวเราะก็ไม่ได้ร้องไห้ก็ไม่ออก “ศาลาชิงอินครั้งนี้มาขอความช่วยเหลือ”