กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 529 ถ้าช่วยกลับมาไม่ได้ล่ะ
ฉันจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้ส่องกระจกมานานแค่ไหน
แต่ถึงไม่ต้องส่องกระจก ฉันก็จินตนาการออกว่าตอนนี้ตัวเองดูหมดสภาพแค่ไหน
ตั้งแต่ฉินหานเย่ถูกไออาฆาตควบคุม ฉันก็เอาแต่ค้นหนังสือพวกนี้อย่างบ้าคลั่ง หาวิธีช่วยฉินหานเย่ ฉันแทบไม่มีเวลาพักผ่อนให้ดีด้วยซ้ำ แม้แต่เวลาจัดการตัวเองก็ไม่มี
ตอนนี้ฉันคงหัวหูกระเซิง ใบหน้าซีดเซียว ดูไม่ต่างอะไรกับหญิงบ้า
แต่ฉันไม่สนใจเลยว่าเหลิ่งอู๋เยว่จะประหลาดใจที่เห็นฉันในสภาพนี้ เพียงเอ่ยเสียงเรียบว่า “ฉันกำลังหาวิธีช่วยฉินหานเย่อยู่ เลยอาจจะเหนื่อยไปบ้าง”