กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 502 หญ้าเก้าหาง
ฉันก้มมองเสี่ยวซวี่บนเตียง เห็นเขาราวกับกำลังจมอยู่ในฝันร้าย ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท ร่างเล็ก ๆ กลับกระตุกไม่หยุด ราวกับกำลังทนทุกข์ทรมานอย่างหนัก
ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจถูกแทงอย่างแรง เจ็บจนแทบทนไม่ไหว
แม้ฉินหานเย่จะมาทันเวลาและขัดขวางไม่ให้มู่รั่วเอ๋อร์ทำวิชาอาถรรพ์นี้จนสำเร็จ แต่วิชาอาคมชั่วร้ายที่ดำเนินไปได้ครึ่งทางย่อมส่งผลต่อร่างกายของเสี่ยวซวี่แน่นอน