กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 494 ภาพอันกลมกลืน
เพราะตกใจเกินไป ฉันถึงกับลืมเดินเข้าไปหาเสี่ยวซวี่ ได้แต่ยืนงงอยู่กับที่
เดิมทีฉันคิดว่าเมื่อเจอเกมหนังยางไร้เดียงสาแบบนี้ ฉินหานเย่คงปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
จากที่ฉันรู้จักเขา เขาน่าจะไล่เสี่ยวซวี่ออกไปตรง ๆ ด้วยซ้ำ
แต่ฉินหานเย่ที่ยืนอยู่ตรงข้ามเสี่ยวซวี่ แม้หว่างคิ้วจะมีแววรำคาญอยู่บ้าง กลับไม่ได้ปฏิเสธเด็กตรงหน้า เขาเพียงใช้นิ้วมืออันคล่องแคล่วหนีบหนังยางในมือเสี่ยวซวี่ แล้วดันเบา ๆ ก็แก้ออกได้อย่างง่ายดาย