กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 456 คิดไม่ถึงว่าจะบังเอิญพบกัน
ฉันเงยหน้าขึ้นอย่างกังวล กลัวว่าจะเจอฉินหานเย่
แต่โชคดีที่ฉันร่ายมนตร์คาถาหนึ่งบทแล้วสัมผัสบรรยากาศรอบเรือนดู จึงพบว่าฉินหานเย่ไม่ได้อยู่บ้าน
ฉันเลิกคิ้ว ขณะโล่งใจอยู่ในใจ ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมฉินหานเย่ถึงไม่อยู่บ้าน หรือว่าไปหามู่รั่วเอ๋อร์?
ไม่น่าจะใช่ ฉันเพิ่งมาจากบ้านของมู่รั่วเอ๋อร์ พวกเขาไม่ได้อยู่ด้วยกัน
ขณะที่กำลังคิดเช่นนั้น ฉันก็พลันรู้สึกตัว ส่ายหน้าแรง ๆ แล้วตบหัวตัวเองไปทีหนึ่ง