กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 444 ค้างที่นี่สักคืน
ฉันรู้ว่าต่อให้พูดมากแค่ไหน หวังต้าหู่ก็ไม่เชื่อฉันอยู่ดี ให้เขาเห็นกับตาตัวเองยังจะดีกว่า บางทีเขาอาจยอมเชื่อคำพูดฉัน
พอได้ยินฉันพูด แววตาหวังต้าหู่ก็ฉายความลังเลขึ้นมา ส่วนซุนเหล่าเอ้อร์ที่อยู่ข้าง ๆ หมดความอดทนแล้ว เขาพูดเสียงดุดันว่า
“ถ้าคุณไม่ยอมเชื่อท่านเซียนหญิงก็ไม่เป็นไร ท่านเซียนหญิง พวกเราไปกันเถอะ ไปช่วยจัดการเรื่องลูกสาวผม ไม่ต้องไปสนใจเป็นตายร้ายดีของไอ้เด็กบ้านนั้น!”
พูดจบซุนเหล่าเอ้อร์ก็ตั้งท่าจะลากฉันไปจริง ๆ คราวนี้หวังต้าหู่ถึงได้ร้อนใจ รีบคว้าฉันไว้แล้วพูดว่า
“ไม่เป็นไร คุณผู้หญิง”