กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 441 ตบหน้าเต็มแรง
“ฉันไม่ได้สาปอยู่แล้ว” หวังต้าหู่ถ่มน้ำลายอย่างแรงอีกครั้ง ก่อนพูดอย่างหงุดหงิด “เพราะลูกฉันตาย ฉันก็ยุ่งแต่กับจัดงานศพให้ลูก งานก็ล้นมืออยู่แล้ว จะเอาเวลาที่ไหนไปสนใจว่านังสารเลวนั่นจะเป็นตายร้ายดียังไง แต่เธอกลับเตือนฉันพอดี”
พอหวังต้าหู่พูดถึงตรงนี้ แววตาก็วาบด้วยความแค้นและความชั่วร้ายอย่างลึกซึ้ง
“ทำไมฉันถึงคิดไม่ถึงนะ? รู้อย่างนี้ฉันน่าจะเชิญนักพรตมาทำพิธีสักสองสามคน ทำให้นังตัวซวยนั่นไม่มีทางกลับชาติมาเกิดได้!”
“แก!”